... در اون روزگار مردم هنوز رویاها و آرزوهاشون رو از دست نداده بودند. هر کس به چیزی اعتقاد داشت، همون طور که هر کس سر سفره ی خودش می نشست و غذاش رو می خورد. اما حالا، آرزوهای ما،رویاهامون و اعتقادات مون مثل جاده هایی شده توی این مملکت که پُرَند از رستوران های زنجیره یی. بعضی موقع ها فکر می کنم حتی صدای جهاز هاضمه ی ما آمریکایی ها هم صداییه که توی استودیوهای هالیوود ضبطش کردند.

و خدا "؛" را آفرید...