سلام!

     برای تولدم شعری در نظر گرفته بودم  که با توجه به بعضی وقایع اخیر ترجیح دادم پست این بارم نباشد! سری که درد نمی کند را دستمال نمی بندند... ترجیح دادم لقای شعر را ببخشم و مجبور نشوم توضیح دهم که مسئله چیز دیگری است (اگر باشد!) ...

     شاید این وبلاگ همین روزا تعطیل بشه و یکی دیگه جایگزین شه... دیگه حس نمی کنم مال خودمه! حس می کنم بیش از اون عوض شدم که این مال من باشه...

آخرین ساعات سال، نگرانی، شادی، تداعی خاطرات، غم، آرزو، آرزو، آرزو، تصمیم، تصمیم، تصمیم، بوی کاغذ کادو، رنگهای کارت پستالهایی که باید آماده شوند، رنگهای روان نویسها و خودکارها، رنگهای بهار، شکوفه ها، بهم ریختگی خانه، بوی پارچه نو لباسها، رقص ماهیها در تنگ، بالیدن هر روزه سبزه، انتظار روزهای کسالت بار نوروز، میهمانی، میهمانی، میهمانی، خواب، خواب، خواب، تکرار، تکرار، تکرار، هوای نامطبوع اواسط نوروز، شادی دیدن دوستان، روز تولدم، باز حسرت زاده نشدن، شادی کتابهای تولدم (که شاید تنها بخش خوب این روز غمبار است)، عذاب آور بودن نوروز، نوروز، نوروز...

     خیلی جالب است. مدتی است دارم رشدم را می بینم. نمی دانم رشد است یا نه اما به هر حال، دارم تغییراتم را به وضوح می بینم. از درونم موجودی ناشناس سربرمی آورد و هر روز ابراز وجود می کند! افکارم، کتابهای جدد مورد علاقه ام، اطرافیان جدیدم و... همه نشانه هایی هستند که این نوزاد خودش را با آنها به نمایش می گذارد. حس خوبی است این روزها این تجربه، هر چند گاهی از این موجود جدید و علایقش تعجب می کنم!

دلبر بی خشم و کین،گلبن بی رنگ و بوست       دلکش  پروانه  نیست  شمع  نیفروخته

و خدا "؛" را آفرید...

تمام شد. ساده و بچگانه... درست مثل اول، وسط و همین آخرش!!!

      این وبلاگ هم بی فایده شده! از بودنش شرم دارم و از نبودنش رنج! احتمالا همین روزها از صفحه ی روزگار محوش کنم!

کوکب بخت  مرا هیچ  منجم    نشناخت     یا رب از مادر گیتی به چه طالع زادم؟

بودن یا نبودن! مسئله این است؟؟؟!!!!

خبری نیست. همه جا امن و امان است....