آدم چون در جمال حوا نگریست، پرتو جمال حق دید بر مشاهده ی حوا ظاهر شده که «کل جمیل من جمال الله».

     صاحب جمال را اگر چه زرینه و سیمینه بسیار باشد، اما به نزدیک او هیچ چیز آن اعتبار ندارد که آینه. تا اگر در زرینه و سیمینه خللی ظاهر شود، هرگز صاحب جمال به خود عمارت آن نکند، ولکن اگر اندک غباری بر چهره آینه پدید آید، در حال به آستین کرم به آزرم تمام آن غبار از روی آینه بر می دارد. و اگر هزار خروار زرینه دارد در خانه نهد یا در دست و گوش کند، اما روی از همه بگرداند و روی فرا روی او کند.

     ما ایرانی ها مقدار زیادی "رو" داریم. این موضوع در بین سیاستمدارانمان  که سر به فلک می کشد! این افتضاحاتی که این جا همواره به بار می آید، هر جا بود، ما هر روز شاهد استعفا یا خودکشی وزرا و رئسا بودیم از شرم! اما در مورد ایران باید گفت: زهی خیال باطل...

از تمام رمز و رازهای عشق

        ... در اون روزگار مردم هنوز رویاها و آرزوهاشون رو از دست نداده بودند. هر کس به چیزی اعتقاد داشت، همون طور که هر کس سر سفره ی خودش می نشست و غذاش رو می خورد. اما حالا، آرزوهای ما،رویاهامون و اعتقادات مون مثل جاده هایی شده توی این مملکت که پُرَند از رستوران های زنجیره یی. بعضی موقع ها فکر می کنم حتی صدای جهاز هاضمه ی ما آمریکایی ها هم صداییه که توی استودیوهای هالیوود ضبطش کردند.

      احتمالا هیچ نوشته اعتراف گونه ای نمی شود پیدا کرد که قدری بوی گند غرور نویسنده از کنار گذاشتن غرورش را ندهد. نکته مهم در مورد کسی که در ملاعام اعتراف می کند این است که حواست به چیزهایی باشد که او اعتراف نمی کند.

     حالگیر عزیزم در نظری در مورد پست قبلی، در مورد بند شعری که نوشته بودم دچار ابهام بود. در این پست همه شعر را از مجموعه شعر "کبریت خیس" عباس صفاری  می نویسم:

چون عشق

     اصلا دلش نمی خواست بخوابد. پای بیخوابی وسط نبود. خیلی ساده، فقط داشت از سکوت و آرامش شهری که به خواب می رفت، کیف می کرد.

       پیرمرد خسخس کنان گفت:"مهم نیست.همین که آدم دردش بیاید نشانه خوش یمنی است که هنوز زنده است"

و زن نیز زیباست

به دلایلی پس از تغییر تیم روزنامه ایران آن را خواندم. باورم نمی شود!!! دولت خبرنامه ی داخلی خوبی دارد!!!

     قبل از رفتن توی رخت خواب، چای خورد و در مورد مرگ فکر کرد. خلق و خویش عالی بود، مثل این که نوشیدنی زده باشد، نه چای.