87 زیاد به من آموخت... شاید بیش از آنچه ظرفیت طبیعی یک سال است. یاد گرفتم  که هر چه هم تلاش کنی، یا از کودکی آموخته باشی که می توانی گاه غرائزت را زیر پا بگذاری،  باز هم به جایی می رسی که همۀ اراده ها، تلاشها و تواناییهایت هیچ می شود؛ باز انسان بودنت (صرفا به عنوان یک گونۀ زیستی) خود را می نماید و همه چیز را خراب می کند، تا جایی که عقلت هم باور می کند که شرائط درست است... به من یاد داد که زندگی کردن، آن طور که دوست داری یا به نظرت درست است و دوست نداری، هزینه دارد! خیلی بیش از آن چه همیشه تصور می کردم... گاهی باید از چیزهایی بگذری که با تمام ذرات وجودت، با تمام رویاهایت دوستشان داری... یاد داد که گاه برای ادامۀ زندگی باید از رویا خارج شد و واقع بین بود، یاد داد که همۀ آدمها، هر چقدر هم خوب به نظر برسند، باز آدمند و با این موضوع هیچ کاری نمی توان کرد! یاد داد که گاهی مجبوری زندگی کنی؛ صرفا به عنوان عضوی از جامعۀ آدمها، جدا از رویاهایت، آرزوهایت، اهدافت...